Home

Enige "parels" wil ik nog aan jullie tonen: 

 …..Mijn lunch gebruik ik altijd op een kleine pier niet ver van het drop’in centre. Op het gras in de schaduw van een palmboom geniet ik dan van de boten en van de vogels die, als het getij laag is, achter de krabbetjes aan gaan. Als ik op een dag hiervan terug slenter zie ik de grotere jongens voetballen. Ineens zie ik dat een van de jongens  stil staat in het spel, hij kijkt mijn richting op en steekt zijn hand op. Tesamen met een enorme grote grijns! Hij die zich normaal gesproken niet laat zien geeft mij onverwacht een mooie ervaring….. 

Tom, de oprichter van van Umthombo, komt het terrein op gereden en naast hem zit een jongen. Hij stapt als eerste uit met de melding dat deze jongen erg getraumatiseerd is. Deze jongen liep op straat letterlijk in zijn armen, terwijl hij flink geslagen en weggejaagd werd door een groep mensen. Tom spreekt de Zulu taal vloeiend en weet de manier hoe hij het vertrouwen kan winnen bij deze straatkinderen. Op deze wijze heeft hij hem weten over te halen met hem mee te gaan. Met veel overtuiging weet Tom deze jongen te bewegen om uit de auto te komen. De jongen heeft daar alle tijd voor nodig. Ondertussen vertelt hij de medewerkers wat er gebeurt is en het feit dat deze jongen gewond is.

De afgelopen vier dagen ben ik samen met Didi en de jongens van haar project naar de bergen van Tongaat in Veralam geweest. Didi is vrijwilliger bij een  I Care-project  en zij werkt met de straatkinderen die oorspronkelijk bij Umthombo vandaan komen.
In een gezinssituatie, met speciaal daarvoor aangenomen huisvaders en moeders, leren deze jongens sociaal te functioneren. Na een rehabilitatie programma van 3 maanden zijn zij een jaar geleden of korter hier geplaatst. In deze laatste week van hun vakantie gingen ze samen naar the farm, de geboorteplek van een van de huisvaders. Ik kon met hen mee….

De laatste twee weken van December waren enerverend; de kerst en de jaarwisseling zijn voorbij. We leven alweer in het jaar 2008 en ik wens hierbij iedereen een heel liefdevol en gezond jaar toe!

Marlies is vertrokken en Jetske heeft zich bij me gevoegd, en het werk bij Umthombo nam een iets andere vorm aan. De ambu (the mobile health clinic) is even niet mobiel meer. Hij moet gerepareert worden en het wachten is op de onderdelen. Wel is hij als kliniek in bedrijf bij het drop'in centre. Daar komen de straatkinderen die fysiek hulp nodig hebben. Schaafwonden, steekwonden, glassplinters in handen en voeten, ontstoken ogen en wonden, brandwonden en huidproblemen is een greep uit hetgeen waar ze mee komen. Voor geslachtsziekten en gebitsproblemen e.d. moeten we  ze naar de kliniek brengen.

foto 1: Lesotho Tour...De hoogste pub van Afrika.
foto 2: In gevecht met een anaconda....
foto 3: Genieten op een paard in de bergen van Lesotho
foto 4: Op bezoek bij Touching Tiny Lives in Lesotho
foto 5: Onze logeeradres in Lesotho
foto 6: landschap Lesotho
foto 7: landschap Lesotho 2
foto 8: donatie 500 pyjama's en 120 badjassen voor het Dream Centre
foto 9/ 10: patienten Dream Centre
foto 11: Bedelend kindje gered van de straat
foto 12: Het Umthombo Health team
foto 13: werk in uitvoering
foto 14: wij samen
foto 15/16: leven en slapen op straat

Terwijl de mussen hun jongen voeren onder de dakpannen van mijn verblijf en de zomercollectie in de winkels hangt, is de bouwvak en de zomervakantie hier begonnen en wordt het drukker en drukker in Durban. Niet alleen met toeristen. Nee, helaas....ook met straatkinderen...

Wie zijn zij en waar komen ze vandaan? Ik zal proberen dat te omschrijven, maar het leed dat zij hebben ondergaan is met geen pen te beschrijven!
In heel Zuid Afrika leven zo'n tienduizend kinderen(!) op straat. In durban zijn dat er zo'n 6000! 

Als zij op straat komen zij ze al geheel getraumatiseerd door verschillende velerlei sociale redenen die hun oorsprong in de armoede vinden. Ook het "black consciousness" speelt mee, die de eigenwaarde heeft bepaald van het oorspronkelijke Afrikaanse volk uit de tijd waarin de slavernij heerste.

Het nieuwe project waar ik nu ben heet Umthombo. Zij dragen zorg voor de staatkinderen in Durban onder de achtien jaar. Ouder dan die leeftijd kunnen de kinderen ook bij hen aankloppen, maar dan mogen ze geen herrie schoppen, hun eigen verantwoording dus.....

Dit project heeft van mensen uit Ierland een ambulance gedoneerd gekregen, die door hen "the health vehicle" genoemd wordt. Hierop mag ik samen met Marlies, en een afrikaanse paramedische vrijwilligster, de vierwieler be"mannen". Met een chauffeur!

Op 1 december is er nieuw drop'in centrum geopend waar deze kinderen zich kunnen wassen. Er is ook een mogelijk voor toilet, een maaltijd per dag en ze kunnen er ook een groot stuk brood halen in de ochtend. De jongerenwerkers van Umthombo organiseren er ook allerlei dingen zoals voetbalwedstijden en een zangkoor.

.....Sometimes a shadow dark and cold,
lays like a mist across the road.
But friends encourage by the sight,
where there is shadow, there is a light...

En dat licht is the Dream Centre voor mensen die HIV-positief zijn en AIDS hebben. Een baken van licht en hoop.

Dit waren woorden van de dokter die hier werkt, tijdens de viering van wereld AIDS-dag alhier.
Deze dag, met als thema leiderschap, wordt wereldwijd gehouden om de mensheid bewust te maken van deze ziekte.
Ieder individu moet het leiderschap op zich nemen om het te erkenen en te stoppen.

Wat is AIDS eigenlijk voor ziekte?
AIDS komt van een virus dat Human Immunodeficiency Virus wordt genoemd. HIV dus.
Mensen die geinfecteerd zijn met HIV worden niet gelijk ziek. Het virus verstopt zich voor jaren, zonder symptomen, in het lichaam. In ontwikkelingslanden zo'n 5 tot 7 jaar en in de westerse wereld voor 10 tot 15 jaar.

Dit is mijn laatste week alweer hier in het Dream Centre. Wat is de tijd voorbij gevlogen!
Het volgende project vervalt, daar the Blue Roof volledig self-supporting is. De vrijwilligers hebben daar niets bij te dragen, dus heeft Be More dit project stopgezet. Dus een ander project gaat komen, een nieuw project: de straatkinderen in Durban.
Dat heeft mijn enthousiastme gewekt. Daarover later meer. Maar nu eerst deze week!

Zij is een patiënte waarmee ik vanaf het begin mee te maken heb gehad. Zij is 30 jaar en heeft drie kinderen van 10, 7 en 4 jaar die nu bij haar zuster zijn. Een vrouw met een prachtige uitstraling!
Zij is HIV positief en heeft TB. Toen zij twee maanden geleden hier binnen werd gebracht was ze broodmager en doodziek. De zuster die toen dienst had begon direct voor haar te bidden, omdat ze dacht dat ze het niet zou halen.

         Vanochtend stond ik samen met een zuster in de lift. Omdat ik haar nog niet eerder had gezien stelde ik me aan haar voor. We gingen naar dezelfde afdeling. Na de religeuze liederen in het Zulu, werden de bijzonderheden overgedragen. Naast de pass out's ( de mensen die weggaan) werden ook de pass away's ( mensen die zijn overleden) medegedeeld.
Ik zie Didi schrikken van een naam van een man waar zij veel contact mee had.

De zuster van de lift vraagt me te helpen met een RIP. Met een overledene dus.
Ook deze ervaring wil ik aangaan en ik vraag snel om Gods hulp. 

....Er ligt een hoopje dekens op het bed, en ineens beweegt er iets. Als ik dit verder onderzoek vind ik er een man onder. " How are you?" vraag ik. " I am fine" hoor ik in een toon. Ik vraag of hij met mij mee wil gaan om te douchen. Hij maakt aanstalten en ondersteunend loopt hij met mij mee. Terwijl hij gaat zitten in de badkamer en zijn magere lichaam ontdoet van zijn pyama, ga ik een schone zoeken. Dat moet niet te lang duren want in de badkamer waait het. Een broek heb ik zo gevonden. Gauw ren ik naar de vrouwen afdeling en heb mijn pyama compleet. Het water is gelukkig warm en met een klein stukje zeep en een badstof lapje wast hij zichzelf. Ik doe maar lekker ruim met het water, want hij geniet ervan. We maken er lol om en ik zie z'n holle ogen oplichten. Prachtig, wat een mooi mens! Als hij even later op zijn stoel zit geef ik hem zijn thee en een boterham. En zo begint zijn dag.

Verbaasd.... over de wereld waar ik in gestapt ben.
Verbaasd over de rijkdom van de stad (shoppingmalls) en over de armoede die de ziekte AIDS met zich meebrengt.
Alweer een week is het dat ik hier mag zijn en er komt van alles wat nieuw voor mij is op mijn pad.

Nu is het dan 4 november....en ik ben er klaar voor!
Alle voorbereidingen zijn getroffen, en ik ben dankbaar dat er iemand is die voor Sophie de poes zorgt, en voor mijn huis.

Ongeveer twee weken geleden bedacht ik mij ineens dat je wel makkelijk 3 maanden zegt, maar dat dat uiteindelijk 30.. 60.. ja 91 dagen zijn. Is dat niet een beetje lang? Nou, ik zal daar vanaf nu niet meer naar kijken en ga alleen maar met het nu bezig zijn. (behalve in mijn weblog natuurlijk)
Ook rond die tijd heb ik de moed gevat om in het ziekenhuis waar ik werk, met mijn sponsor brief naar de afdeling communicatie te gaan. Ik wilde namelijk nog zo lang mogelijk gewoon "anoniem" door de gangen kunnen lopen met mijn prik-kar. Ik werk al een tijdje bij de afdeling bloedafname in het Reinier de Graaf Gasthuis  in Delft ;.)
Een week later pronkte mijn foto (dat kon niet groter)  en verhaal op het web.

Nog anderhalve week, en dan ga ik naar Zuid Afrika!!
Samen met mijn vriendin Didi.
We hebben veel voorbereidingen getroffen, maar waar je al niet aan moet denken!!

Het begon in het voorjaar, toen we samen het gevoel kregen om ergens in de wereld iets te mogen betekenen. "God zegene de greep" dacht ik, en ik liet het gevoel maar los. Als ik het wiel maar niet opnieuw hoeft uit te vinden.
Vele aanwijzingen kwamen op ons af, veelal weeshuizen, en zelfs babykleertjes.
Van de zomer liepen we door Den Haag, en vele, echt vele prachtig geklede Afrikaanse vrouwen liepen letterlijk ons voor de voeten. Zou het dan Afrika worden?
Ik keek naar de afrikaantjes op het balkon. Die had ik nog nooit eerder daar gehad.....